Het is een zaak van liefdadigheid en daarom is de kerk er belangrijk voor arme mensen!

De zusters hebben in Albanië zeven opvang/verzorgingshuizen en vangen dakloze ouderen op. Tegelijkertijd is er ook een soepkeuken ondergebracht. In de stad Durrës hebben ze een opvangtehuis voor dakloze vrouwen. In Elbasan een weeshuis en in Shkoder een huis voor lichamelijk en geestelijk gehandicapte kinderen, die buiten de boot van de uiterst belabberde staatsvoorzieningen vallen. De zusters werken nauw samen met de plaatselijke parochies.

In de soepkeuken maken ze warme maaltijden klaar per dag voor de armen. De zusters hebben een soort van screen systeem opgezet dat mensen zodra ze voor zichzelf kunnen zorgen dat ook moeten gaan doen.

Een steuntje in de rug is altijd welkom vanwege de grote nood.

Don Henry Veldkamp vraagt ons of wij hem kunnen  helpen met 1.500 euro voor een electriciteitsvoorziening in een kerkje.

Er was een kleuter bij haar die in het zand (midden in de woning, want een vloer was er niet!) speelde. Zijn naam was Klinsman, genoemd naar een voetballer! Zijn broer en twee zusjes waren op school en die kwamen pas ‘s avonds weer thuis. Onwaarschijnlijke schooltijden van drie uur ’s middags tot zeven uur ’s avonds. Die kinderen moeten dan nog een uur, d.i. vier  kilometers, door de donkere nacht lopen. Het is een belabberde toestand hier! De bewonderenswaardige vrouw die haar armoede opvallend genoeg met grote waardigheid draagt, wist niet waar haar man was en ook niet of hij vanavond wel thuis zou komen… Misschien, dat een Maltese weldoener voor een menswaardiger woning gaat zorgen, daar was namelijk sprake van.”

Veel mensen kennen mij en komen vaak bij ons aan de bel: te pas en te onpas.

Voorbeelden: Een jongen die net uit de gevangenis komt wil je niet zomaar wegsturen en zijn moeder, die even later ook langs komt evenmin. Hij heeft nu tenminste werk. Er heerst nog steeds een schrijnende armoede vooral in de buitenwijken van de stad en in de dorpen. We zullen de armen hier wel altijd houden.

Ik heb met eigen ogen gezien, hoe het werk van Moeder Teresa, dat zij onder zeer moeilijke omstandigheden heeft aangevangen onder de armsten van de armen, doorgaat: veel roepingen en vrijwilligers uit de hele wereld! Je ziet de zusters actief bezig met die allerarmsten. We hebben hier in Tirana twee huizen van deze Zusters en ik zie hen met heel nieuwe ogen. Ze zijn gewoon fantastisch, want ze staan niet alleen iedere dag ‘voor dag en dauw’ op en werken echt de hele dag met die mensen waarvoor niemand eigenlijk aandacht heeft, maar ze doen het allemaal met veel vreugde, zonder veel woorden.

Het gaat natuurlijk om de boodschap van Moeder Teresa en dat is dezelfde boodschap als die van onze Heer Jezus Christus!

Of iedereen dat zo ziet? Daar gaan we voor!

Don Henry, Tirana

De zusters in Fushe Mamurras betalen voor nog eens vijf jongens in de Don Bosco school. Die twee “van ons”, Leonard Nika en Valentin Gjergji, zijn al drie weken begonnen en vandaag heb ik hun schoolgeld en voor Leonard ook het Convict betaald. Zij lijken serieus bezig te zijn en ook de beide meisjes, Klodiana Hasani en Elona Nikolli, doen hun best. Zondag waren zij er ook en kwamen na de Mis even met me praten. Ik ben van plan ze regelmatig op te zoeken. Ze zijn voor het eerst van huis!

We hebben afgelopen zaterdag het “Paulusjaar” geopend. Met een tot de nok toe gevuld kerkgebouw hebben we om 11.00 plechtig de Eucharistie gevierd. Voor ons in Albanië een speciale gebeurtenis, aangezien Sint Paulus hier zou zijn geweest is (zie ook Romeinenbrief 15:19).

Deze regels ben ik al enige dagen geleden begonnen en -zonder ze af te maken- Je zou kunnen zeggen, dat ik aan een paar vrije dagen toe ben. Niet alleen is het hier alweer 40 graden, zoals te doen gebruikelijk in de maanden juli en augustus, maar ook is de werkdruk behoorlijk heftig. Deze maanden hebben we -God zij dank!- veel meer huwelijksinzegeningen dan tijdens de andere maanden van het jaar. We nemen hier de huwelijksvoorbereiding nog erg serieus. Het is bovendien een troost en een bemoediging om te zien hoeveel jonge mensen het ideaal en het sacrament van het christelijke huwelijk nastreven. Sinds ik in Tirana werk (vanaf oktober vorig jaar) is mijn pastorale werk veel intensiever en grootschaliger geworden.

Nog is de psychologie niet beschreven van een volk, dat vier decennia lang niet mocht nadenken en dat om te overleven geen andere weg openbleef dan die van “doen alsof”. Het “geloof” in het communisme werd gepraktiseerd uit pure angst. En de mensen die het tot iets brachten in die maatschappij huichelden zichzelf naar de top!

Nu ze tenslotte toch weer ook in God mogen geloven, zien we ze in drommen de berg van Sint Antonius opkruipen om een nacht lang kaarsjes te branden in een spleet in de rots naast hun paspoort in de hoop daar een visum in te krijgen! Europa is het grote toverwoord in alle nu reeds talrijke politieke partijen. En de mensen die hopen op een mentaliteitsverandering bij de Albanezen komen al gauw tot de conclusie, dat ook de vijf eeuwen van Turkse huishouding, voordat “koning” Zog en even later Enver Hoxha de macht grepen, enorm veel aan initiatief en aan creativiteit hebben gesmoord.

De armen blijven aandringen en komen praktisch iedere dag aan de bel trekken. Ik probeer met het geld van de Vastenactie in Groningen structuur te brengen in de levens van de opgroeiende jeugd door ze te helpen naar school te gaan, soms door de school te betalen, soms alleen de boeken, soms alleen de bus. Talrijk zijn ook de aanvragen van hulp voor de bouw: een dakreparatie, een paar ramen, deuren. Maar dat is vreselijk moeilijk, omdat je vragen oproept als: “Waarom zij wel en wij niet?” Discretie is bijna onmogelijk. Er komen ook mensen ronduit om brood vragen, of om een nacht in een goedkoop hotel, zodat ze zich eens kunnen wassen. Overigens hebben de jongens van de Don Bosco School in Tirana, afkomstig uit mijn vorige parochie Dukagjin i Ri, allemaal hun diploma behaald, behalve Leonard Nika, die nu naar de tweede klas van het gymnasium is overgegaan.

Dank Cor, voor al je goede inzet! Ook voor je gebed!

Don Henry

Inmiddels heb ik al weer enkele mensen kunnen helpen: Olsi Dema, 35 jaar en zonder familie en zonder werk, 10.000 lek voor een operatie en Armando Hyseni, 21 jaar en met volkomen verzwakte longen, 12.000 lek voor een kuur in Tirana’s sanatorium. De jongen Valentin (Vali) die we geholpen hebben met een fysioterapie is al weer aan het werk, niet meer als automonteur, maar als medewerker in een Amerikaanse Instrumentenfabriek.

Hartelijk dank!

Don Henry